İlimizdeki işsizlik oranı, ülkemiz geneline göre çok daha yüksektir ve yıllar önce tamamlanarak hizmete sunulan Organize Sanayi Bölgesindeki parsellerin çokluğu, bu acı gerçeği gözler önüne sermektedir. Yıllardır işadamlarına yapılan çağrılar kulak bulmazken, hemşerilerimiz de kooperatifleşerek sermayelerini birleştirmek suretiyle küçük, ya da orta ölçekli tesislere vücut buldurmak için arzulanan adımları atmıyorlar ve bu beklenti için gayret gösteren yok. Maalesef, işsizliğin aşağılara çekilebileceği umudunu veren bir gelişme olmadığından, önemli konudaki karamsarlık devam ediyor ve söz konusu karamsarlığın, yerini ne zaman umut veren gelişmeye bırakacağı noktasında ise sağlıklı bir tahmin yapılamıyor.
İlimizdeki koyu işsizliğin en belirgin göstergelerinden biri, il merkezindeki kahvehane, çayhane ile benzeri çok sayıdaki tembelhanelerdir ve söz konusu tembelhaneleri mesken edinen işsizler, zaman denen hazineyi oralarda ziyan ediyorlar. İşsizlik oranı arttığından, işin kolayına kaçanlar şehrin yeni semtlerinde de tembelhaneler açarak ekmeklerini oradan kazanmaya çalışmaktadırlar ve son zamanlarda tembelhane işleten bazı hemşerilerimizin, adeta işsizlikten yakındıklarına tanık olunca önce şaşırdım, sonra nedeni anlatılınca kara-kara düşünmeden edemedim. Satın alma güçlerini daha da yitirmiş olan aileler, işsiz evlatlarına verdikleri harçlıkları kısmak zorunda kalmışlar ve bu nedenle çoğu işsiz, çay parasını dahi ödeme şansından da mahrum kalmış bulunuyor. Asgari ücretle çalışan ailelerin, işsiz çocuklarına harçlık verme güçleri kalmamıştır ve bunun önemli nedenlerinden biri halen giderilmemiş olan ücret dengesizliğidir. Kimilerine insanca yaşam koşulunun en iyisini sağlayacak oranda ücret verilirken, çoğunluk bu uygulamanın kurbanı olmaya devam etmektedir.
Kişi başına düşen yıllık milli hasılanın 10 bin dolar olduğunun belirtildiğinden söz eden bazı tembelhane işletmecileri; “Bu durumda 4 kişilik bir ailenin yıllık geliri 40 bin dolar olmalı ama, bunun böyle olmadığı çok iyi biliniyor. 4 kişilik bir ailede sadece iki kişinin yıllık milli geliri 10’ar bin doları bulsaydı, işsiz gençlerinin harçlığını kesmek zorunda kalmazlardı…” diyerek, artık kazanmadıklarını dile getiriyorlar. Tembelhanelerde de işsizlik başladığına göre koyu-koyu düşünmeyip de ne yapalım?
