Şeytan kimdir/nedir diye sorarlar ya bazen, şeytan içimizdeki hırstır, ihtiyaçtan kaynaklanmayan arzularımızdır.. Doğa olayları hariç, dünyanın başına gelen bütün felaketler/belalar hırs yüzündendir.
“Ne çok kıymetlendirdik şu dünyayı, oysa bir tarla idi, ekip, biçip gidecektik...” der şair.. İnsanoğlu o dünya tarlasına sahip olamayacağını bir türlü kabul edemiyor nedense!..
Kullanamayacağı eşyalar, yanına kalmayacak yatırımlar, harcayamayacağı paralar biriktirerek geçiriyor ömrünü.. Mal/mülk edinme hırsı, güç ve statü kazanma arzusu ise kıskançlık, öfke, sadece kendini önemseme ve korku duymasına neden oluyor.
Bir dervişe sormuşlar zehir nedir diye.. İhtiyacından fazla olan her şey zehirdir demiş.
Bu duyguların insana yaptıramayacağı kötülük yok.. Hayata daha gerçekçi bir gözle bakamıyoruz.. Hani derler ya, gözleri var görmezler, kulakları var işitmezler diye.. Durumumuz ne yazık ki bu.. Üstelik bu kötü alışkanlığı birbirimize özenerek, yaydıkça yayıyoruz.
Yarının ne getireceğini bilenimiz, ne yaşayacağımızı, ne ile karşılaşacağımızı bilenimiz var mı?
Zamanında bir tanıdığım vardı ve o yıllar kiradaydı, geçim sıkıntısı çekiyordu.. Başımı sokacak bir yerim olsa yeter diyordu.. Sonra siyasete atıldı ve Allah yürü ya kulum deyince işadamı oldu.. Tabii helalinden ise Allah daha çok versin.. Ama bu arkadaşı bir kaç gün sonra sosyal medya hesabından haline isyan eder görünce çok da şaşırmadım.. Çünkü sayıları o kadar fazla ki.. Bu insanları mutlu etmenin bir yolu yok. Gördüğü her şeye sahip olma isteği beyinlerine kodlanmış resmen.. Gerçek ihtiyaç sahiplerine fırsat tanımayan, imkân vermeyen bu insanlar dünyayı alsalar güneşi isterler.
Unutulmamalı ki; Çok kucaklayan, çok döker.. Şeker tasının içine düşen karınca yaşamaz.. Hırs gelir göz kızarır, hırs gider yüz kızarır.. Etrafımızda gözü kızaran değil, yüzü kızaran insanlar görmek dileklerimle!..
