Türkiye’de ana dilde eğitimden anlaşılması gereken çok da zor ve çapraşık değildir.. Bu hak, öncelikle ilkokulda ve belki ortaokulda Türkçe eğitimin yanında Kürtçenin de öğretilmesinden ibarettir.. Yani çocuk, anasından öğrendiği, doğal çevresinde konuşulan dilini okulda kurallarıyla öğrenecek, böylece kendini bir çevrede hissetmekten kurtulacak ve kendini daha iyi ifade edecektir.. Bu nedenle, etnik topluluktan böyle bir talep gelmese bile, devlet bu konuya el atmak zorundadır.
Anadilinde eğitime kavuşan bir topluluğun, kendini ülkenin bir parçası hissedeceği çok açıktır.. Milliyetler arasında gerilimi azaltmanın en etkili yollarından biri de budur.. Azınlık milliyeti içinde, çoğunluğa hizmet eden devletten ayrılma düşüncesi varsa, ana dilinde eğitim bunu önleyecek bir uygulamadır.. Bu hakkı bile teslim edilmemiş bir topluluk içinde ayrılma gerekçesi güçlenir.
Saygı uyandıracak topluluklar, kendi dillerinin değerini bilmeyen, umursamayan, hakim milletin milliyetçiliğine boyun eğenler değil, hakkı olanı arayan, kendi kültürel varlıklarını önemseyenlerdir.
Ana dilinde eğitim, yalnız milyonlarca Kürt çocuğu için değil, üniversitelerde yabancı dilde eğitim yapıldığı için Türkler için de en önemli bir eğitim sorunudur.
