Hz.Ali’nin ağabeyi Cafer b. Ebu Talib’in oğlu Abdullah, (r.a) sıcak bir günde, bir kabilenin hurmalığına iner.. Abdullah burada dinlenirken, hurmalıkta çalışan köleye, yemek vakti üç parça ekmek geldiğini görür.
Adam ekmeklerden birini ağzına götürmek üzereydi ki, birden önünde açlığı her halinden belli bir köpek belirir.. Köle, elindeki ekmeği köpeğin önüne atar ve köpek ekmeği hemen yer.
Köle, ekmeğin ikinci parçasını da atar, köpek bunu da bir kerede yer.. Köle bunun üzerine üçüncü parçayı da köpeğe verir.
Kalkıp, yeniden işine dönmek üzeredir ki, olup biteni uzaktan seyreden Abdullah, yaklaşıp sorar:
– “Ey köle, bugünkü yiyeceğin ne kadardı?”
Köle sıkılarak cevap verir:
– “İşte bu üç parça ekmek.”
– “O halde neden kendine hiç ayırmadın?”
– “Baktım ki, hayvan çok aç. O halde bırakmak istemedim.”
– “Peki, sen ne yiyeceksin şimdi?”
– “Oruç tutacağım.”
Bunun üzerine, Abdullah b. Cafer (r.a) köleden sahibini, evinin nerede olduğunu sorar.. Sonra da gidip adamdan bu hurmalığı içindeki köleyle birlikte satın alır ve döner., Köleye bu tarlayı ve kendisini sahibinden satın aldığını söyler ve ekler;
“Seni azad ediyorum.. Bu hurmalığı da sana hediye ediyorum.”
Cömertliğiyle meşhur Abdullah b. Cafer (r a ),, kendisinden daha cömert birini tanıyıp tanımadığı sorulduğunda, bu olayı anlatır ve kölenin kendisinden daha cömert olduğunu ifade edermiş.
“Ama o köpeğe topu topu üç parça ekmek vermiş, sen ise ona koskoca bir hurmalığı ve hürriyetini vermişsin” dediklerinde ise şu karşılığı verir; “Ama o köle elindeki her şeyi verdi, ben ise elimdekinin bir kısmını…”
