Acemi dış politikalar yüzünden Türkiye artık yalnızları oynuyor. Sınır komşusu hiçbir ülkeyle dostluğumuz kalmadı! Dostluk bir yana, hemen hepsiyle kanlı-bıçaklıyız. Suriye, Irak, İran, Ermenistan, Gürcistan, Yunanistan, Bulgaristan. Bunlardan hangisi Türkiye’nin dostu!
Hayal âlemine dalmamak lazım. Kendimizi Osmanlı İmparatorluğunun halefi görmeğe devam edersek, bu kendi kendimizi aldatmak olur. Çünkü öyle bir gücümüz yok. Devletlerin, kendi güçlerini bilmeleri, adımlarını ona göre atmaları, dış politikalarını buna göre belirlemeleri gerekir. Haddimizi aşarsak yaptığımız Donkişot’luk olur. Dünyayı kurtaracak biz değiliz. Hem, Dünyayı kurtarmak, bizden de beklenmiyor. Kendimizi koruyabiliyorsak, bu bile yeterli.
Suriye’nin, Mısır’ın, Yemen’in, Libya’nın içişlerine karışmak bizim neyimize! Ayağımızı, yorganımıza göre uzatalım. Dünyayı kurtaracak durumda değiliz. Eski Osmanlı imparatorluğu olmadığımız gibi, artık, Osmanlı olmağa da özenmemeliyiz. O devirler çoktan geçti. Türkiye Cumhuriyetine başkanlık sistemini getirmiş olsak da,
Başkanı HALİFE İLAN ETSEK DE, kim takar, kim dinler!
Kendi kendimizi kandırmayalım, dev aynasında görmeyelim. Ama gücümüzü de küçümsemeyelim. Kendimiz için var olmağa bakalım. Oyunlara, tuzaklara düşmeyelim. Osmanlı İmparatorluğu olmaya özenmeyelim.
ATATÜRK’ÜN
kurduğu Türkiye Cumhuriyeti Devleti olarak varlığımızı sürdürelim. Özellikle sınır komşularımızla iyi olmanın yollarını arayalım. Yeniden
(KOMŞULARLA SIFIR SORUN)
durumuna gelmenin taktiklerini arayalım. Mezhepçilik üzerinden siyaset yapmayalım. Anayasamızdaki
(LAİKLİK)
ilkesine sadakatten ayrılmayalım. Mezhep savaşları oyunlarına gelmeyelim. Hele-hele, bu gibi konuları hiç mi, hiç kaşımayalım!!!
