NE KADAR MUTLUYMUŞUZ!..

Elde olanın değeri bilinmezmiş derler ya, ne kadar doğru bir sözmüş.. Meğerse çok değil, daha 8 ay öncesine kadar ne kadar özgür ve sağlıklıymışız ve istediğimiz yere gidebiliyor, canımızın çektiği her şeyi yiyip içebiliyor, sevdiklerinizle kucaklaşıyor, kol kola can cana içimizden geldiği gibi sarılıyor, bir sofrada efkâr dağıtıyor, ölümüze sahip çıkıyor ve elimizden geldiğince dini ritüelleri yerine getiriyor, topluca taziye ziyaretlerinde bir araya gelerek, yıllardır görmediğimiz dost ve akrabalarla hasret gideriyor bir nebze olsa da teselli buluyorduk.. Bir yakınımız hapşırdığı zaman çok yaşa diyor, şimdi olduğu gibi köşe bucak kaçmıyorduk.. Bir anne veya babanın evladına ve torununa sarılamadığı gün olur muymuş? Oluyormuş ve üstelik kaçarcasına ve bir daha göremeyeceğini bile-bile.. Bir de Beşiktaş maçına gidemeyip, Kartal gol-gol-gol diye bağıramamak en zorlarından biri.. Ne zaman nasıl bitecek bilmiyorum biter mi biz görür müyüz onu da bilmiyorum ama şunu öğrendim ki, çok güzel bir hayatımız varmış, kıymetini bilemediğimiz dostluk ve sevgi dolu.. Söz veriyorum Allah'ım bir daha şikâyet etmeyeceğim, lütfen bitsin lütfen bizden tüm dünyadan al şu musibeti.. Söz, iyi insan olacağız, senin rızanı almak için son bir kez affet lütfen…