Ağlamak merhamet ve şefkatin işaretidir: Amma biz çok sulu gözlü bir millet olduk. Sevinirken bile ağladığımız oluyor. Milletvekillerimiz ağlıyor, bakanlarımız ağlıyor, hatta Cumhurbaşkanımızın bile zaman-zaman mübarek gözlerinden yaşların aktığına ve mendille sildiğine televizyonlardaki görüntülerden şahit olduğumuz var.
Ağlamak iyi de, bazı durumlarda ağlamak yerine tavır koymak lazım. Mazluma ağlayacağına, gücün varsa elinden tut, kaldır.
Tabii, gösteriş olsun diye ağlayanlar da yok değil. Nasıl oluyor da bunu beceriyorlar, onun orasını çözmek zor.
En iyisi bir Bektaşi fıkrası anlatarak ağlamak konusundaki yazımı noktalayayım. Fıkra şu:
Bektaşi bakmış ki, her türlü melaneti işleyen, hile, desise, sahtekarlık, üç kağıtçılık, tefecilik ne varsa şahsında cemeden biri, camide el açmış yüksek sesle ağlayarak sözde tövbe, istiğfar ediyor.
Adamın ne hinoğlu hin biri olduğunu bilen Bektaşi dayanamayarak yanına yaklaşmış ve kulağına eğilerek fısıldamış:
-Ağla, ağla! Ne kadar ağlarsan ağla, Allah yine de affetmez. Allah afetse, ben kabul etmem!
Evet, önemli olan ağlamak değil, niyetteki samimiyettir. Samimiyet olmadıktan ve her türlü haltı işlemeğe devam edecek olduktan sonra, ağlamışsın, ağlamamışsın, ne çıkar!
