Devlet, bu tesisleri kuruncaya kadar ne badirelerden geçmiştir, kim bilir. Şimdi, mirasyediler gibi sat-sat harca. Hani, mirasyedi çocuklar olur da, babalarından kalan neleri var, neleri yok satarlar! Bu özelleştirme işini ben tıpkı buna benzetiyorum. Geçmiş dönemlerde, hatta cumhuriyetin ilk yıllarında bin bir emekle, bin bir meşakkatle kurulan tesisler birer birer elden çıkarılıyor.
Gelir getirecek ne varsa satılarak, günü kurtarmaya çalışanlar, bunu özelleştirme adı altında yaparlarken, bu tesislerin kurulması için sarf edilen gayretten elbette ki habersizdirler. Çünkü mirasyediler gibi, geçmiş dönemlerden kalan ne varsa satarak günü kurtarmakla meşguller.
Hatta hiçbir zahmeti olmayan ve sadece mutlaka kâr eden bir kuruluş durumunda bulunan Milli Piyango’yu bile satmışlardı. Özelleştirildiğinden bu yana şans oyunlarında çekiliş ücreti 5’e katlanmış. Bu demektir ki, bugünkü değeri satıldığının 5 katına ulaşmış. Mirasyedi olmak kolay ama miras bırakmak zor. Asıl olan, mirasyedi olmak değil, miras bırakmağa çalışmaktır.
Zaten, mirasyedilik içimizde var. Mirasyedilik, Merhum Turgut Özal döneminde başladı. Ve o zamandan beri sürüp geliyor. Mirasyediliği şimdi AKP hükümetleri uygulamakta. Devletin gelir getiren kaynaklarını yandaşlara miras gibi sat, sattıklarını
SADAKA EKONOMİSİ
adı altında dağıt. Elde avuçta bir şey kalmayınca, gelecek hükümetler, ağıtlar yaksınlar, artık…
Size söyleyeyim mi, bu gidiş, hiç de hayra alâmet değil. Sözün özü, bunlar mirasyedi.
