Çoğumuzun bildiği bir fıkra vardır. Bu fıkrayı anlatarak, asıl konuya gelmek istiyorum. Fıkra şu:
Adları
Sanane, Banane ve Terbiye
olan üç kardeş varmış. Bu üç kardeş plaja gideceklermiş ama mayoları yokmuş.
Sanane
ile
Banane
bir markete gitmişler, Terbiye ise hasta olduğu için evde kalmış. Kızlar market sahibinden mayo istemişler. Market sahibi sohbet olsun diye kızlardan birine sormuş:
-"Senin adın ne bakalım?".
Soruya muhatap olan kız cevap vermiş:
-Sanane!
Adam afallamış, Kızın terbiyesizce davrandığını zannederek sinirli bir şekilde kız kardeşine sormuş:
-Kız kardeşin neden böyle terbiyesiz. Sen söyle bakalım, senin adın ne kızım?.
Kızcağız, masum bir şekilde cevap vermiş:
-Banane.
İki kız kardeşten aldığı bu cevaplar karşısında Adam sinirlenerek:
-Sizde hiç terbiye yok mu?
demiş.
Onlar da kız kardeşlerini sorduğunu zannederek cevap vermişler:
-TERBİYE evde hasta yatıyor!
Bugün neden bu fıkrayı anlatmak ihtiyacını hissettim. Şimdi onu söyleyeyim. Çevremizde olanlara bakıyoruz da, toplum olarak nezaketten ve edepten ne kadar uzaklaştığımızı görüyoruz. Örnek olması gereken büyüklerimizin ağızlarından çıkan sözler öylesine acımasız ki! Küfür, lisanımız olmuş!
(Bana
dokunmayan yılan bin yaşasın!)
havası içindeyiz!
(Bugün bana, yarın sana!)
gerçeğini unutarak,
(BANA NECİ)
kimliğine girmişiz! Yıllarca önlerinde kıyam durduğumuz birileri, bugün düştüler diye kıçlarına ilk tekmeyi atmakta yarışıyoruz!
(EDEP YAHU!)
diyeceğiz amma edep, haya yok ki!
Yani, fıkrada anlatıldığı gibi
(TERBİYE EVDE!)
kalsaydı o da iyiydi!
