Ülkelerin krallar, sultanlar, padişahlar tarafından yöneltildikleri dönemlerde, ferman okuma alanları vardı. Halkın yoğun olduğu meydanlarda münadiler yüksekçe bir yere çıkarak halka hitap eder ve padişahların fermanlarını okurlardı. Genelde fermanların okunuşlarının başlangıcı şöyle olurdu:
“Ey ahali! Ey kuru kalabalık! Padişah Efendimizin fermanıdır. Duyduk, duymadık demeyin. Kulaklarınızı açıp dinleyin. Padişah Efendimiz buyuruyor ki….”
Ve bu ihtarların ardından, ferman okunur, padişahın buyrukları kuru kalabalığa iletilirdi.
Her ne kadar:
BU DEVİRDE KİMSE SULTAN DEĞİL
HÜKÜMDAR DEĞİL BEZİRGAN DEĞİL
BU KADAR GÜVENME HİÇ KENDİNE
KİMSE ŞAH DEĞİL PADİŞAH DEĞİL
Şeklinde söylenegelen şarkı sözleri varsa da, her devirde kendilerini padişah zannedenler ve kullarına(!) buyruk buyuranlar hep olmuştur.
Buna karşılık, padişahın fermanlarını kutsal addeden kuru kalabalıklar, aptallar da yok değil.
Kendilerini kralların, sultanların, padişahların kulları gibi gören kuru kalabalıklara, aptallara anımsatalım ki, bütün insanlar sadece ve sadece
YÜCE ALLAH’IN KULLARIDIR.
Kur’an-ı Kerim’de YÜCE RABBİMİZ mealin şöyle buyurur:
“(Ey İblis) Ama şu kesin ki
Benim
(sadık ve uyanık)
kullarıma
(karşı)
senin hiçbir sultanın
(zorlayıcı hükümranlığın geçerli)
değildir-sökmeyecektir.” Vekîl olarak Rabbin yeterlidir.”
Bu durumda söylenecek son söz şudur. Tebalarını KUL gibi gören ve buyruk buyuranlara karşı UYANIK olmak lâzım.
