Şehrimize ait bir yılan hikâyesi vardır. Anlatıldığına göre adamın biri evlerinin mahzenindeki bir yılanla dostluk kurmuş. Her gün önüne bir tas süt koyuyor, buna karşılık yılan da üzerinde yattığı hazineden bir altın veriyormuş. Yıllar böyle gelip geçerken, adam ağır şekilde hastalanmış. Hasta yatağındayken, ölmeden önce sırrını oğluna söylemiş. Kendisinin de aynı şekilde davranmasını, yılanın önüne her gün bir tas süt koyarak, verilecek altını almasını öğütlemiş.
Çocuk, bir süre için babasının dediği gibi davranmış. Ancak, içinden de
(yılanı öldürür,
bütün hazineyi bir çırpıda alırım)
diye geçiriyormuş! Bir gün, yine süt vermek için gittiğinde, düşüncesini uygulamak için süt tasını yılanın deliğinden biraz uzağa koymuş. Amacı, yılanın delikten çıkmasını sağlamak ve öldürmekmiş! Yılan, sütü içmek için delikten çıkmış. Tam süt tasına ulaşacakken, genç, arkasında gizlediği kılıcı olanca kuvvetiyle yılanın başına indirmiş. Yılan, son bir hamleyle çocuğa ulaşarak bütün zehrini enjekte etmiş. Hem yılan, hem çocuk oracıkta ölmüşler.
Çocuğunun uzun süre çıkmaması üzerine meraklanan annesi mahzene koşmuş. Oğlunun cesedi ve yılanın leşi ile karşılaşmış. Hem dövünüyor, hem söyleniyormuş;
-Yılan, Yılan! Hain yılan! Zalim Yılan! Seni kim korudu, kim besledi kim büyüttü!
Masal bu! Ama her masaldan alınması gereken bir ders vardır. Koynumuzda beslediğimiz yılanların, her zaman için bizleri sokması tehlikesi olduğu gibi! Bunu asla unutmayalım!
