Mevsim sıcakları kendilerini iyice hissettirmeye başladılar. Önce, ceketlerimizi sırtımızdan çıkardık, sonra uzun kollu gömleklerimizi, kısa kollularla değiştirdik.
Geçenlerde, sofu geçinen bir dostum sıcaklardan yakınarak:
-Bu kadar sıcağa bile dayanamıyoruz! Cehennemde halimiz ne olacak!
Diyerek sözde sofuluk taslayınca dayanamadım:
-Vallahi, işin orasını sen düşüneceksin. Ben cennete gireceğime göre, benim için böyle bir sorun yok!
dedim. Arkadaşım sözde şaşırmış gibi yaparak:
-Cennete gireceğinden nasıl bu kadar emin olabiliyorsun!
deyince, cevap verdim:
-Ben kendi amellerimden değil, YÜCE ALLAH’IN (CELLE CELELÜHÜ) rahmetinden eminim. Sen ise, Yüce Rabbimizin rahmetinden ümit kesmiş durumdasın! Aramızdaki fark bu! (Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz) buyruğunu hiç mi duymadın!
Evet, güneş gerçekten yakmağa başladı. Bir süre öncesine kadar yollarda güneşli kesimleri tercih ederken, şimdi gölgelik yerlerde ve kuytularda dolaşmayı yeğler hale geldik.
(Allah’ım, yazımızı yaz; kışımızı kış yap!)
şeklinde tercüme edilebilecek Siirt’çe bir özdeyişimiz olduğunu da anımsatalım. Kimileri bunlara
(TABİAT
KANUNLARI)
deseler bile biz bunları
(YÜCE
ALLAH’IN KANUNLARI)
olarak görüyor ve kabul ediyoruz.
ANEKDOT
Güneşle, rüzgâr yarışa girmişler. Rüzgâr:
-Ben senden güçlüyüm. Bak şu yaşlı adama. Onun ceketini nasıl sırtından çıkaracağım!
diyerek bütün şiddetiyle esmeye başlamış. Yaşlı adam üşümüş. Ceketine daha da çok sarılmış. Kendisini rüzgârdan korumak için bir mağaranın kovuğunun içine girmiş. Rüzgâr, sonunda pes etmiş.
Sıra Güneş’e gelmiş. Güneş yeryüzünü iyice ısıtmış. Yeryüzü ısınınca, adamcağızı ter basmış, önce ceketini, arkasından kazağını çıkarmış.
Güneş, rüzgâra seslenmiş:
-Yarışı sen mi kazandın, ben mi!
demiş.
Unutmayalım, her işin sonunda kazanan mutlaka iyiler olurlar!
