Sıcakların bastırmasıyla birlikte yerli salatalık, patlıcan, biber ve benzeri sebzeler piyasaya gelmeye başladı.. Aslında bunlara yerli demekte yanlış.. Çünkü bunların çoğunun menşei genellikle zalim İsrail’e kadar uzanan yabancı ülkelerde üretilmiş tohumların ilimiz topraklarına ekilmesi sonucu elde edilen ürünler..Yani tam yerli sayılmazlar en iyimser tanımla yarı yerli diyebiliriz.
Her domates, salatalık, biber yediğimde aklıma hemen yerli tohumlarımız ve o tohumlarla üretilen o güzelim ürünler geliyor.. Bugün deyim yerindeyse envai çeşit domates piyasaya geliyor.. Çerisi, pembesi, salkımı v.s.. Ancak hiç biri bizim o yıllarca önce yiyebildiğimiz bol sulu hafif ekşimsi bir tada sahip olan domatesin yerini tutamıyor.
Aynı durum salatalıkta da var.. Piyasaya bol çeşit salatalık geliyor.. Ancak hiç biri o sanki tornadan çıkmış gibi düzgün, bir ucu boğumlu, kokusu metrelerce uzaktan hissedilen tadına doyum olmayan yerli salatalığın yerini tutmuyor.. Benzer durum başta biber olmak üzere daha bir üründe de görülüyor.
Yerli tohumların terk edilerek ithal tohuma yönelmenin temelinde bu tohumların daha çok ürün vermesi ve hastalıklara dayanıklı olmasının yanında çok planlı bir şekilde yürütülen bir propaganda da yatmaktadır.
Ancak şimdi ülke genelinde yerli tohum, yani atalık tohuma büyük bir yönelme var.. Çoğu iller önceki nesillerin kullandığı tohumları araştırıp çoğaltmaya ve bunlardan ürün elde etmeye başladılar.. Mardin ve Kastamonu’da buğday alanında yaptıkları çalışmalara örnek olarak gösterilebilir.
Bizim de bu konuda geri kalmayacağımıza inanıyorum.. Göreve başladığı günden bu yana teşkilatını harekete geçiren Tarım ve Orman İl Müdürü Ergün Demirhan ve ekibinin bu konuda bir çalışma başlattıklarına inanıyorum.
Birçok ürün için projeler üreten güzide kurumumuzun bu konuda üreteceği projeleri sabırsızlıkla bekliyoruz.
