Ülkemizin her yerinde Ramazan ayından söz açılınca akla hemen geçmiş yıllarda yaşanan o eski Ramazanlar gelir ve yürekten gelen “Ah o eski Ramazanlar” cümlesi buruk bir sesle dudaklardan dökülür.. Sanırım bu söylem, en gerçek anlamını Siirt’te eski Ramazanlardan, Siirt’teki o eski Ramazanların manevi atmosferinden söz edilince buluyor.
Evet, nerede Siirt’teki o eski Ramazanlar?
Siirt’teki o eski Ramazanların arifesinde büyük bir heyecan ve sevinçle mahallelerin meydanlarında tutuşturduğumuz o melede ateşi, tarihin tozlu sayfalarındaki yerini aldı.. Siirt’te yetişen yeni nesil, ne melede ateşini ne de onun çocuk ve gençlerin yüreklerinde oluşturduğu o mutluluğu yaşadılar.
Evet, nerede Siirt’te ki o eski Ramazanlar?
Eski Ramazanların kısmesini hatırlayan kaç kişi kaldı? Kaç kişi arife günü mahalle fırınından alınan büyükçe ekmeklerin üzerine birer çarpa cevizli veya susamlı helva ile mevsim meyvelerinden kışın elma, portakal ya da nar, yazın da armut ya da salatalıklardan bir iki tane koyup bir bölümünü mahallenin yoksullarına, diğerlerini de mezarlık ziyareti sırasında oradaki yoksullara kısme olarak dağıtıldığını hatırlar.
Evet, nerede Siirt’te ki o eski Ramazanlar?
Kaç kişinin belleğinde sahur vakti cami minarelerinden bir nevi def eşliğinde okunan ilahilerden oluşan tabor dinletisinin izleri kaldı? Kaç kişi taburda önde gelen isimler Melle Reşit ve Melle Harun hocaların o insanın ruhunun derinliklerine işleyen ilahilerini hatırlar?
Evet, nerede Siirt’te ki o eski Ramazanlar?
Nerede Siirt’teki o eski Ramazan davulcuları ve o davulcuların gelmesini sabırsızlıkla bekleyen çocuklar?
Evet, nerede Siirt’te ki o eski Ramazanlar?
Onlarla ilgili olarak söylenecek çok şey var.
Onlar Siirt’in Ramazanlarıydı.. Onlar Siirt’ti, onlar çocukluk yıllarımızın Siirt’inin güzellikleriydiler.
