Siirt’in su sorununu tarihsel bir açıdan ele almaya ve günümüzdeki durumunu değerlendirmeye bu günkü yazımızda devam ediyoruz. Botan Baraj ve Hidroelektrik Santralinden gelen su, 1974 yılında sel sularının basması sonucu barajın devre dışı kaldığı yaklaşık 40 günlük bir dönemi hariç bırakırsak, 1980’lerin sonuna kadar şehrin su ihtiyacını karşılamaya yetti.
Şehrin büyümesi ve göçler nedeniyle Botan suyu yetersiz kalmaya başlayınca, Hesko hattı devreye sokuldu. Hızlı nüfus artışı ile birlikte bu hatta yetersiz kalınca Hizan hattı inşa edildi. Bu arada Ilısu Baraj Gölü altında kalan Botan Barajından gelen su hattı tamamen devre dışı kaldı.
Ancak bazı ilçelere ve köylere her iki hattan su verildiği için bu gün Siirt yine susuzluk çekiyor. Kentte yoğun bir susuzluk yaşanırken, elimizde önemli bir alternatif olan ve bir dönemler kentin su ihtiyacını karşılayan su kanallarına el atan yok.
Birkaç yıldan beri bu konuyu bütün valilerimize ve belediye başkanlarımıza açıyorum. Siirt’in altından en az 6 tane su kanalı geçiyor. Sokulayn, Babudarp ve Ulu Camiindeki su kanalları en bilinenleriydiler.
Algül Mahallesindeki Babudarp Camiindeki su kanalı halen kullanılıyor. Hemen yukarısındaki Ayn Salip Çeşmesi bir iplik kalınlığında akmaya çalışıyor. Geri kalanlar kendilerine yer altına bir yol bulmuş boşa akıyorlar.
Bunların önemli bir bölümünün de debisi yüksek sayılabilecek durumdaydı. Restorasyon sırasında yapılan hesaplamalara göre, Ulu Camiinin altından geçen suyun günlük miktarı 300 ton. 300 ton su demek yaklaşık 600 ailenin su ihtiyacının karşılamak demektir.
Yanlış anlaşılmasın, bugün bu suları içme suyu olarak kullanalım demiyorum. Ancak bunlardan yararlanalım. Bunlardan yararlanabileceğimiz birçok alan vardır. Kot farkından dolayı kendi cazibeleri kentin her yerine motopomp ihtiyacı olmadan gidebilecek bu sulardan cadde ve sokak temizliğinde park ve bahçe sulamasında ve hatta Kızlar Tepesi Parkındaki büyük havuzu doldurmada, yangın söndürme işlerinde yararlanabiliriz.
Bu konuyu yarında ele almaya devam edeceğiz.
