Her ne kadar TÜİK Siirt’i Türkiye’nin en mutlu on ili arasında gösteriyorsa da gerçek öyle değil gibi.
En azından cadde ve sokaklarda gördüğümüz ve sohbet imkanı bu insanların asık yüzleri , çatık kaşları mutluluktan çok uzak bir görüntü sergiliyor.
Yine aynı şekilde önemli bir bölümü, gergin ve adeta patlamaya hazır birer bombaya benziyorlar.
Gelecekten umudu olan, hayaller kurabilen kişi sayısı neredeyse iki elin parmak sayısını geçmiyor.
Bu durum beni üzse de hayatın tokat gibi yüzümüze çarpan acı bir gerçeği. Kent olarak karşı karşıya olduğumuz bir çok sorun var. Başımızı deve kuşu gibi kuma gömüp bu gerçeği görmemezlikten gelme yerine onunla yüzleşmek ve ortadan kaldırmak için çaba harcamak daha yararlı olur.
Siirt’in sorunları var. İstediğiniz kadar sorun sayabilirsiniz. Ancak bana göre bunların her biri bir hastalığın semptomu yani belirtilerinden öteye geçmiyor.
Semptomları gidermek hiç bir zaman yeterli olmaz. Hastalığın kökenine inmek gerekir. Sonuç alabilmek için iyileştirmemize yönelik olarak çalışmalıyız.
Bana göre bütün sorunların temelinde sevgili Siirt’imize olan sevgisizliğimizdir. Ya da en azından minnacık olan sevgimizdir.
Siirt’e olan sevgimiz her zaman tartışılabilir bir boyutta. Bir çoğumuzun Siirt’e olan sevgisi ağızdan çıkıyor ve oradan da aşağıya inmiyor. Hep yüzeysel kalıyor.
Bu böyle olmasaydı ülkemizin ve hatta dünyanın bir çok ülkesine dağılmış onca zengin Siirtli varken Siirt bu kadar yatırım fakiri olur muydu?
Bu böyle olmasaydı Siirt bu kadar beyin ve sermaye göçü verir miydi?
Bu böyle olmasaydı, Siirt bu kadar yıl, bu kadar irili ufaklı çok sayıda sorunla boğuşur muydu?
