İnsanoğlu dünyaya layüsel bir şekilde gelmemiştir..Allah, kuluna belirli bir yaşa geldikten sonra yükümlülükler yükler.
Kişiler bu sorumlulukları yerine getirdikleri oranda dünya ve ahret hayatlarında tabiri caizse geçer not alırlar yani mutlu olurlar.
Peki bu sorumluluklarımız neler ve kimlere karşı? Dini ve ailevi sorumluluklarımızı biliyor ve genelde elimizden geldiği oranda yerine getirmeye çalışıyoruz.
Peki vatanımıza ve yaşadığımız ile karşı olan sorumluluklarımızı ne oranda yerine getiriyoruz.. İşin püf noktası burada yatıyor.
Son iki sorumluluklarımızı, yani ülkemize ve ilimize karşı görevlerimizi çoğu zaman es geçiyoruz.. Ülkemize karşı olan sorumluluklarımızın birçoğunun yerine gelmemesi halinde, tam anlamıyla uygulanmasa da yaptırımı var.. Askerlik görevi ve vergi verme gibi.. Ama memleketimize olan sorumluluğumuzun bir yaptırımı yok.. Kimi memleketine sahip çıkar, onun sorunlarını kendisinin veya ailesinin bir sorunu olarak kabul eder ve çözümü için çaba harcar.. Memleketine olan vefa borcunu ödemeye çalışır.. Kimisi de duyarsızlığın zirvesine ulaşmış; doğup büyüdüğü memleketi sevmek, onun için çalışmak, bir yana adeta nefret ediyor.
Bir dokunsanız bin ah işitirsiniz misali, başlar sitem etmeye.. Kurulmuş bir saat gibi dur durak bilmeden konuşur durur.. Kendisi hariç, o memleketteki ağaçlar, kuşlar, taşlar, binalar insanlar dahil, herkes suçludur ve bu nedenle ilk fırsatta memleketini terk etme yoluna gider.. Hem de büyük çoğunluk bir daha hatırlamamak üzere.. Bu gruba dahil olanların önemli bir bölümü şikayetçi olmakla yetinmez; elinden geldiği oranda zarar verme yönünde çaba harcar.
Üzülerek belirteyim; Biz Siirtlilerin önemli bir bölümü ikinci grupta yer alıyoruz.. Çevrende böylesi insanları görünce üzülmemek mümkün olmuyor.
Peki, siz hangi gruba dahilsiniz?
