Zaman zaman Siirt’te güzel şeyler oluyor. Olmuyor değil. Ancak bunlarda da önemli bir sorun karşımıza çıkıyor.
O da idame sorunudur. Yani işlerin devamlılığını sağlamak. Özellikle kamu da bu sorun çok yoğun bir şekilde yaşanıyor.
Bakıyorsunuz iş yararlı ve gerekli. Ekonomik yönü olanlar da parasal açıdan kendi kendini amorti ediyor. Hatta belirli bir karda bırakıyor.
Alın size iki çarpıcı örnek; Kurtalan kök boya atölyesi ve Pervari deki mantar üretimi.
2000 li yılların başında Kaymakam Nevzat Daşdan, Kurtalan kilim dokuma atölyelerinin yanı sıra ipliklerin boyama işlemi için kök boya kilim atölyesi kurdu.
Bu atölyede Çoruma kadar uzanan geniş bir coğrafyadan yün iplik gönderilip burada boyatılıyordu. Çoğu bayan onlarca kişiye istihdam imkanı sağlanıyordu.
Dokuma atölyelerinde yün kilimlerin yanı sıra ipek kilimler dokunuyordu. Hatta Birleşmiş Milletler Teşkilatının Habitat toplantısı için İstanbul’a gelen çok sayıda ki devlet liderine buradan dokunan kilimler hediye edildi.
Sonra bir kaymakam geldi. Hiç bir neden olmadan Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğüne bağlı olarak faaliyet gösteren bu dokuma atölyelerinin tümünü ve kök boya atölyesini dağıttı.
Yüzlerce örneğinden bir tanesi de Pervari’de yaşandı. Bir kaymakam Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfından yardım alan bir kaç aileyi üretken hale getirmek için bir binanın zemin katını mantar üretim tesisi haline getirdi.
O yıl biz merkezde buradan gelen taze mantar yeme imkanı bulurken o ailelerde alın teri ile para kazanmanın zevkini yaşadılar.
Sonra ne mi oldu? Her şey rayında giderken yine bir başka kaymakam göreve başlar başlamaz bu tesisi dağıttı.
Özetle yukarıda da belirttiğim gibi buna benzer yüzlerce örnek verebiliriz. Siirt’te yaşanan bütün sorunların yanı sıra, bir de güzel işlerin devam ettirilmesi sorunu bulunmaktadır.
