Siirt’in sanayileşme çabalarını bu alanda bir ilk olan Aral Un Fabrikasını anlatarak devam ediyoruz.
25 kişinin çalıştığı bu kuruluş ile Siirt için önemli bir istihdam imkânı sağlanıyordu. Fabrika 1939’da çıkan bir yangınla harap olunca, üretimi durdurmak zorunda kaldı. Yeni Hayat Un Fabrikasının Siirt için önemi ve değeri büyüktü. Fabrikanın tekrar işler hale getirilmesi için devlet desteği sağlandı ve fabrika 1941’de tekrar üretime geçti. Fabrika ile yapılan üretim yöredeki bütün askeri ve kamu kurumlarının da un ihtiyacını sağlayabilecek nitelikteydi. 1946’da günlük 10 bin ton üretim yapan fabrika, 1960’lı yıllara kadar üretim yapmaya devam etti. Fabrika, Siirt için önemli bir ekonomik değer ürettiği gibi, halkın temel ihtiyacını karşılamaya yönelik hizmet sağlıyordu. Siirt’in ekonomik bakımdan gelişmesi için yerel yöneticiler de zaman içinde büyük çabalar gösterdiler. Örneğin Vali Mehmet Aldan, 1966’da Başbakanlığa müracaat ederek, Siirt’in ekonomik bakımdan geri kaldığını, il dahilinde inşaat ve imar hareketlerinin arttığını, şehrin ekonomik bakımdan gelişmesi için tuğla, kiremit veya bir çimento fabrikası kurulması talebinde bulundu. Valinin bu talebinin arkasında duran Siirtliler, şehirde tuğla, kiremit ve çimento fabrikasına ek olarak bir de tütün fabrikasının da açılmasını talep ettiler. Şüphesiz bu talepler şehirde sosyoekonomik bir değer üretecek ve aynı zamanda şehrin en temel ihtiyaçlarına da cevap verecek nitelikteydi. Bu taleplerle beklenen yatırım gelmedi. 1970’li yıllardan itibaren özel sektör ve devletin birtakım yatırımlarıyla Siirt sanayinde sınırlı bir canlanma yaşandı. Kezer Çayı kenarında bir Alman şirketinin de ortağı halka açık SİSTAŞ kuruldu. Meyan kökü işleme üzerine çalışan SİSTAŞ, önce el değiştirdi ve ardından iflas ederek kapandı.”
Bu konuya bir sonraki yazımızda devam edeceğiz.
