Siirt’imiz Türkiye’nin en fazla göç veren iller arasında ilk üçe giremese de rahatlıkla ilk onun arasına girdiğini söyleyebiliriz.
1990’lı yılların başında büyük bir ivme kazanan bu göç ,olayı günümüzde biraz hız kesmiş durumda.. Büyük şehrin trafik karmaşası ve pahalılığı başta olmak üzere, birçok neden bu hız kesmede etkili oluyor.
Hız kesmenin ötesinde tersine bir göçten de söz edilebilir.. İster İstanbul ve İzmir gibi büyük metropollere, ister Yalova gibi küçük şehirlere göç edenlerin bir bölümü, umduklarını bulamayanların önemli bir bölümü ayıplanırım korkusuyla bağırlarına taş basıp birçok zorluğa katlanarak geri dönmüyor.. Ancak bunların az da olsa bir bölümü geri dönme cesaretini gösteriyor.
Bu gidiş ve geri dönüşlerin birbirine tam zıt iki özelliği bulunuyor.. Siirt’ten göç edenler büyük umutlarla gittikleri için, herkesle helalleşir ve veda eder.. Tabiri caizse Erkan Yolaç’ın “Evet, Hayır Yarışmasında “ olduğu gibi mehter marşı eşliğinde gidiyor.
Geri dönenler ise sanki bu durumun oluşmasında kendilerinin bir suçu varmışçasına bir suçluluk psikoloji içerisinde süt dökmüş kedi gibi mahcup bir şekilde gelip, bir kenara ilişiverirler.. Yine Erkan Yolaç’ın yarışmasından örnek vermek gerekirse, İzmir Marşı eşliğinde geri dönüş yapıyorlar.. Ama buna rağmen, geri dönenlerin sayısı her geçen gün artıyor..Ancak yukarıda belirttiğim nedenle bundan çoğu zaman haberdar olamıyoruz.
Son bir haftada, biri İstanbul’da 25 diğeri ise Yalova da 5 yıl kaldıktan sonra aileleriyle birlikte baba topraklarına dönüş yapan iki hemşerimizle tanıştım ve onları gösterdikleri bu cesaretten dolayı kutladım.
Tarım ve Orman İl Müdürlüğünü on köyde yaptığı araştırmada geri dönüş yapan 400 civarında aile tespit edilmesi, benim bu yöndeki görüşümü destekliyor.
Özetle, keşke göç ettiği ilde umduğunu bulamayan herkes ayıplanma korkusunu bir kenara bırakabilse ve geri dönebilse.
