Son 30-40 yılda kamu görevlilerinin insanımıza bakış açısı değişti. En alt düzeydeki görevliden en üst makamı işgal eden görevliye kadar hepsinde olumlu değişiklikler oldu.
Üstten bakan, mahkeme suratlı kamu görevlileri neredeyse tarihe karıştı. Onların yerine insanı önemseyen, dediklerini dikkate alan kamu görevlileri aldı.
Ancak bu olumlu gelişmeleri gölgeleyen bir samimiyet sorunu ortaya çıktı.
Samimiyet duygusu, insanoğlunun karşısında ki kişiye yansıtmakta en çok zorlandığı duyguların başında geliyor.
Gönülden olmayan bir samimiyet hemen fark ediliyor. Çevremize şöyle bir baktığımızda bunun çok sayıda çarpıcı örneğini görürüz.
Kimi güler yüz ve samimiyeti günümüzün geçerli konjonktürü gereği gösterirken, kimisi de içten bir şekilde gösteriyor.
Örneğin birçok mülki idare amirinin vatandaşla diyalogu ve ona samimiyet göstermeyi, hiç göz ve beden teması olmadan adeta etten duvar ören silahlı koruma ordusunun arkasından yapmaya çalıştığını gördük. Daha doğrusu “mı” gibi yaptıklarına şahit olduk.
Kimileri de beden ve göz temasına önem vererek, vatandaşı bir akrabası, uzun yıllara dayalı bir dostlukları varmış gibi kucaklıyor.
Tıpkı geçmiş dönem Valilerimizden Recep Birsin Özen, gibi tıpkı Nuri Okutan gibi ve tıpkı şimdiki valimiz Dr. Kemal Kızılkaya gibi.
Böyle temaslarda dil ve kültür farklılığı oluşturduğu dezavantaj sevgi ve samimiyetin sıcaklığı karşısında eriyor.
Sayın Kızılkaya’nın Veysel Karani beldesinde tanıştığı ve muhtemelen güçlü bir Türkçeye bile sahip olmayan Mirhan Dedeyi ağırlaması güzel bir örnek oluşturuyor.
Özetle türküde olduğu gibi gönülden gönüle giden bir yol vardır. Ne mutlu o yolu kullanabilenlere…
