Bugünlerde iki yılını dolduracak olan pandemi devam ediyor ve ülke genelinde günlük vaka sayısı kritik eşik olarak kabul edilen 20 binin altına bir türlü inmezken, vefat eden kişilerin sayısı da bir türlü 200’ün altına inmiyor.
Her ne kadar ilimizde durum eskiye oranla çok iyi ise de henüz tehlike geçmiş değildir.. Az da olsa pozitif vakalara rastlanıyor ve yine aramızdan bazı sevdiklerimizi alıp götürüyor.
Günlük 20 binin üzerinde vaka demek, hastanelere ve sağlık personeline bir o kadar yük demektir.. Bunların en azından yarısının çalışabilecek yaşta olduklarını kabul ettiğimizde, 10 binin üzerinde kişinin işinden alıkonulması demektir.. Çekilen acılar zahmetlerde cabası.
Her gün 200’ün üzerinde kişinin aramızdan ayrılması demek, ulusal basında da sık-sık yer verildiği üzere bir uçağın düşmesi demektir.
İşin en acı ve en tehlikeli tarafı toplum olarak bu durumu kanıksadık ve bize normal gibi gelmeye başladı.. O ilk aylardaki tedirgin ruh halimizden bir eser kalmadı.. Bunun sonucu olarak Siirt il genelinde maske takanların sayısı artık parmakla sayılabilecek bir konuma geldi.. Şehir içi ulaşımda bile maske takan yok.. Maske artık kamu kurumlarına işi düşenlerin bir bölümünün cebinde yer alan bir aksesuar haline geldi.
Hijyen, kişisel olduğu için o konuda söylenecek çok fazla bir şey yok.. Ancak sosyal mesafe diye bir kuralımızda kalmadı.. Birbirine sarılmalar, tokalaşmalar ve bunlardan daha önemlisi çok rahat bir şekilde kapalı ve kalabalık alanlara giriyoruz, üstelik maske takmadan.
Bu alandaki en büyük silahımız aşı konusunda da çok iyi durumda değiliz.. Günlük aşılama miktarları neredeyse sıfırlanacak gibi.. Aşı olmamakta direnen kemikleşmiş bir kitle varlığını sürdürüyor.. Bu kesimdeki insanlar, bu alandaki en büyük handikaplarımızdan birini oluşturuyorlar.
Özetle, covid-19 adı verilen ve gözümüzle görmediğimiz düşman halen içimizde.. Bizler sorumluluğumuzu bilmedikçe aramızdan ayrılacak hali de yok.. Onun her an pusuda ve zayıf bir anımızı beklediğini unutmayalım.
