İlkokulda beşinci sınıfta gördüğümüz Yurttaşlık Bilgisi Dersinde bile ele alınan konular arasında özgürlük konusu da yer alıyordu.
İnsanlar için çok önemli olan bu hak kısaca şöyle tanımlanıyordu;
“ Kişinin özgürlüğü başkasının özgürlüğünün başladığı yer de biter.”
Peki gelin bu tanımın ışığında Siirt’teki duruma bir bakalım;
Benim evde, yolda veya iş yerinde iken sessiz bir ortam istemek en doğal hakkım.
Ancak gelin görün ki, keyfine keder gereksiz bir şekilde korna çalan, maytap, havai fişek atanlar ve bütün bunlardan daha da önemlisi aracına taktığı ses cihazı ile yüksek sesle müzik dinleyerek trafikte seyredenler benim en doğal hakkım olan bu sessiz ortam sahip olma hakkımdan beni mahrum ediyorlar.
Doğal olan bir başka hakkım temiz bir şehirde yaşamaktır. Ancak burada da bu hakkım çok değişik şekillerde ihlal ediliyor.
Yolda ilerliyorsunuz karşınızda ki kişi çok rahat bir tavırla, sanki doğal bir şey yapıyormuşçasına yerlere tükürebiliyor veya elindeki çöpleri aynı şekilde yere atabiliyor.
Onun için hiç fark etmiyor. Her yer çöp kutusudur.
Bitmedi. Yolda ilerliyorsunuz bir bakıyorsunuz bir anda üstünüz başınız yağmur yağmışçasına sırılsıklam olmuştur. Geçmiş olsun balkondan üzerinize yerleri silerken kullanılan bir kova su dökülmüş.
Yine bitmedi. Kaldırımda yürümek istiyorsunuz. Bakıyorsunuz ya bir araç park etmiş ya da bir çayhane sandalyelerini atmış. Önlerinden geçerken adeta mankenlik yapıyorsunuz. Çünkü bütün gözler üzerinizde. Israrla sizi takip ediyorlar.
Dahası var. Bir anda yılan gibi hızlı bir şekilde yanınızdan geçen motosiklete kurban olmamak için bir atlet çevikliği ile kendinizi yana atıyor. Korkunuzun geçmesi biraz durup derin bir nefes alıyorsunuz.
Özetle bu yapılan hareketler özgürlük değildir. Başkasının özgürlüğünü ihlâldir.
