Özel sektörün varla yok arasında olduğu, sivil toplum kuruluşlarının önemli bir bölümünün bir masa iki sandalye ve bir tabeladan ibaret olduğu Siirt’te kamu kurum ve kuruluşlarının ağırlığı olması gerekenden kat be kat daha fazla hissediliyor.
Bundan dolayı doğal olarak bütün gözler kamu kurum ve kuruluşları ile en tepedeki yöneticiden yardımcı hizmetliye kadar bu kurumlar da görev yapan personele çevriliyor.
Bunların yaptıkları olumlu çalışmalarda olumsuz çalışmalarda daha titiz bir şekilde değerlendiriliyor ve duruma göre takdir ediliyor veya yeriliyor.
Bu kurum ve kuruluşlarının özellikle yöneticilerini çalışma performanslarına göre bir kaç kategori de ele almak mümkün.
İlk kategoride çalışan ve mevzuatta kendisine verilen görevi yerine getiren ve bunu makul bir ölçüde kamuoyu ile paylaşarak bilgilendirilmelerini sağlayanlar.
Bunlar en ideal olanı yapıyorlar.. Bu kategoride olanları takdir etmek gerekiyor.
İkinci kategoride olanlar ise yalnız mevzuatın öngördüğü şekilde çalışma yürüten ve bu çalışmayı bir devlet sırrı imiş gibi saklayanlar.. Bunları orta sınıf olarak tanımlayabiliriz.
Esas sorun üçüncü kategori de yer alan kamu görevlilerinde. Bunlar çalışmayan, gününü gün eden, bulunduğu makamın hakkını vermeyen ve bunu kendi lehine kullananlardır. Üstelik bunlar yaptıkları en ufak bir çalışmayı bile öyle bir makyajla sunarlar ki gerçeği bilmeyenleri kendilerini hayran bıraktırırlar. Bunlar için yere düşen bir kalemi almak ya da gereksiz yere yanan bir ışığı söndürmek bile büyük bir çalışmadır.
Beni de eleştirebilirsiniz bunları açıkla diye, haklısınız ama bunlar bir veya birkaç kişi değil ki yazayım.. Bu durumda çok sayıda kamu yöneticisi ve kişi var.. Bu nedenle ben bu konuya dikkat çekip, herkesi bu konuda kendisini sorgulamasını sağlayayım diye düşünüyorum. O da bir ihtimal.
