Vatandaş olarak hemen hepimiz kamu kurumlarında işlerin ağır gittiğinden, insanların mağdur edildiğinden ve hatta bankamatik görevlileri olarak tanımlanan bazı memur ve işçilerin hiç göreve gitmediğinden yakınıp dururuz.
Haksız mıyız?
Elbette hayır.. Hepimiz zaman zaman bu durumlarla karşılaştık ve karşılaşıyoruz.. Çevremizden de benzer şikâyetler duyuyoruz.
Peki, bunun çözümü ne?
Cevabı basit.. Kamu kurum ve kuruluş yöneticilerinin yasa ve yönetmeliklerin kendilerine verdiği yetkiyi sonuna kadar kullanmaları.. Kimsenin etkisinde kalmadan ve gözyaşına bakmadan.
Peki yöneticiler bunu yapabiliyorlar mı? Bunu da cevaplarken, sanırım hepimizin ağzından ortak tek bir kelime dökülür; Hayır.
Peki, neden hayır?
İşin püf noktası burada yatıyor.. Hepimizin kamu da çalışan memur ve işçilere yönelik en ufak bir idari soruşturmada bile, o kamu ve kuruluş yöneticileri üzerinde olabildiğince baskı kurarak, o idari soruşturmayı kapatmaya, bunu yapamadığımız zaman da verilebilecek cezayı en aza indirmeye çalışıyoruz.. Yani o yöneticinin elini kolunu bağlıyoruz.. Hem de kim haklı kim haksız soruşturma ve araştırma gereği duymadan.
Sert bir kayaya çarpıp soruşturmayı kapatamadığımız zaman da o yöneticiyi kara listeye alır, kusurunu aramaya ve onu haksız yere yıpratmaya başlarız.. Gücümüz yetiyorsa, daha üst makamlar aracılığıyla o soruşturmayı kapattırır ve hatta biraz daha ileri gider o yöneticiyi yerinden etmeye çalışırız.
Hangi kamu kurum ve kuruluş yöneticisi ile görüşürseniz görüşün, bu konuda kendilerine yapılan baskılara ilişkin olarak onlarca olay dinlersiniz.. Kısacası tabiri caizse kamu kurum ve kuruluş yöneticilerinin ellerini kollarını bağlayıp koşmalarını istiyoruz.
Bu nedenle herkes her konuda aracı olmadan önce olayın iki tarafını dinlemeli vicdani muhasebesini yapmalıdır.
Son söz; Lütfen aracı olmayalım.. Olmak zorunda kaldığımız zaman da önce gerçeği araştıralım.. Bunları yapmıyorsak da kamu ve kuruluşlarından şikâyetçi olmayalım.
