Allah sonumuzu hayretsin.. Son bir yıldır ülke olarak başımızı bin bir türlü sorundan kurtaramadık. Geçen Ocak ayından itibaren ülkemizin değişik yörelerinde ona yakın deprem meydana geldi.. En son Kurtalan ve Alanya depremleri kendilerini iyice hissettirdiler.
Covid-19 Mart ayından itibaren günlük hayatımızın istenmeyen misafiri konumunda.. Kovuyoruz, kovulmuyor, atıyoruz, atılmıyor. Yüzsüz ve hain bir misafir.. Allah bir an önce bizi bu hain misafirden kurtarsın.
Bunlarla uğraşırken bir de kuraklık tehlikesi baş gösterdi.. Ülke ortalamasında son 90 yılın en kurak dönemini yaşıyoruz.. İstanbul başta olmak üzere birçok ilde içme suyu sıkıntısı kapıda gibi görünüyor ve baraj gölleri kurudu.. Hatta birçok baraj gölünde daha önce sular altında kalan köyler ve tarihi kalıntılar ortaya çıkmaya başladı.
Durum vahim..
Bölge ve il olarak da aynı durumdayız.. Son dört yılın sonbahar mevsimi yağış verilerine baktığımızda bu yıl ortalamanın ancak onda biri kadar yağış aldığımızı görüyoruz.. Tohumlarını eken çiftçiler bu tohumların susuzluktan toprak altına çürümelerinden korkuyorlar.. Daha tohumlarını atmayanlarda mevsimin geçmesinden endişe ediyorlar.. Özellikle ilimiz için Konya ovası olarak tanımlayabileceğimiz Kurtalan da durum çok kötü.. Çiftçi tek kelime ile iki eli böğründe ne yapması gerektiğini bilememenin şaşkınlığı içerisinde.
Kısacası ilimiz ve bölgemiz açısından da durum pek parlak değil..
Kuraklık tehlikesi başka şeye benzemiyor.. Hem herkesi etkiliyor hem de çaresi yok.. Corona da rahatlıkla maske takın, sosyal mesafeye uyun şeklinde önlem alın diyebiliyorduk.. Burada alın denilecek tek önlem su israfında bulunmayın şeklinde olacaktır.
Galiba en büyük önlem iki hafta önce Diyanet İşleri Başkanlığının organizesi ile ülke genelinde yapılan yağmur duası gibi dualar etmektir.. İnşallah arzuladığımız yağmurlar en kısa zamanda yağar ve bu kuraklık tehlikesini atlatırız.
