Bıttım’ın kilosu 500 TL’ye dayandı.. Başka bir anlatımla bir kilo bıttım yarım gram altın denektir ve üstelik pek bulunmuyor.. Kuruyemişçilerde ara ki bulasın.
Peki bu durum bize bir mesaj vermiyor mu? Daha doğrusu vermesi gerekmiyor mu?
Her işte olduğu gibi bu işte de plansız programsız çalıştığımızı göstermiyor mu?
Dilerseniz şöyle bir yarım asır öncesinin Siirt’ine gidelim, ne demek istediğim daha iyi anlaşılır.
1950’li 1960’lı yıllarda Siirt il merkezi ile Tillo ilçesi ve bunlara bağlı bazı köylerde bağcılık yoğun bir şekilde yapılıyor ve önemli miktarda üzüm üretimi yapılmaktaydı.. Ancak hemen her bağın olmazsa olmazı bıttım ve badem ağaçlarıydı.. Bütün bağlarda bir kaç tanede olsa bile bıttım ağacı bulunuyordu.
Ancak 1950’li yıllarda fıstıkçılığın yaygınlaşmaya başlaması ile birlikte, bu ağaçlar birer birer aşılanmaya ve fıstığa dönüştürülmeye başlandı.
Kesin bir rakam olmamakla beraber o yıllarda 20 binler civarında olduğu tahmin edilen bıttım ağacı sayısının tamamına yakını Tillo ilçesi ve bağlı köylerinde olmak üzere bin civarına düşmüş durumda.
Şimdi birçok bahçe sahibi ciddi ciddi geriye dönüşü düşünüyor.. Yani fıstık ağaçlarına bıttım aşısı yaparak tekrar aslına döndürmek istiyor.
Oysa o yıllarda geleceğe ilişkin doğru projeksiyon tutulabilmiş olunsaydı, bu durum yaşanmazdı.
Bu durumdan fıstığa karşı olduğum sonucu çıkarılmasın.. Vurgulamak istediğim nokta plansız programsız çalışma huyumuzdur.
Zararın neresinden dönülürse kardır? Tez vakitte gerekli planlama yapılarak bu toprakların asli ürünü olan bıttıma gereken önem verilmeli ve yeteri kadar alan ayrılmalıdır.
Unutmayalım ki, bıttım hastalıklara ve susuzluğa karşı daha dayanıklıdır.
