Toplum olarak işin kolayına kaçmayı çok severiz. Biz elimizi taşın altına sokmadan, sorumluluk almadan ve emek harcamadan arzu ettiğimiz her şeyin gerçekleşmesini isteriz.
Gerçekleşmeyince de zinhar bir suçumuz, bir kusurumuz olamaz. Suçlu hep başkalarıdır.
Toplum olarak ulaşım, sağlık ve eğitim gibi hayati önem taşıyan konularda bir çok sorunumuz bulunmaktadır.
Bunların çözümünü beklemek ve daha yaşanmamasını istemek en doğal hakkımızdır. Ancak bu hakkı kullanma hakkına sahip olabilmemiz için de yerine getirilmesi gereken ödevlerimiz olduğunu unutuyoruz.
Gerçekte sorunların çözümünde mutlaka bize düşen görevler bulunmaktadır. Hiç bir şey yapamıyor olsak da, bu sorunları kahve köşesinde değil de uygun ortamlarda ve uygun bir dille dile getirmeliyiz.
Örnek olarak bu sorunları yerine ve imkana göre, bakan, milletvekili genel müdür, vali belediye başkanı il başkanı ve diğer yetkililere iletmeliyiz .
Yaklaşık 30 yıldan beri ilimize gelen cumhurbaşkanı, bakan, milletvekili, vali, belediye başkanı ve il başkanlarını takip ediyorum.
İnancınız olsun bunlara aktarılan ve çözümü istenilen sorunların yüzde 99 u şahsi sorunlar. Ancak istisnalar kaideyi bozmaz misali belki yüzde birlik bir bölümü toplumsaldır. Gerçekten insanımız toplumsal konularda çok ama çok duyarsız.
Dinimizde ki farzı kifayeyi çok seviyoruz. Bu işi, bu görevi biri üstlensin, duruma göre emek harcasın, yorulsun, masraf yapsın, sorumluluk alsın ve ben bunun nimetini, keyfini yaşayayım.
Özetle yalnızca üst düzey bürokratları, hükümetleri ve siyasetçileri değil, hepimizi suçlamalıyız. Yani çuvaldızı önce kendimize batıralım.
