Peygamber Efendimizin çok güzel bir hadisi şerifi var. Aşırılıktan kaçınmayı öğütleyen, her şeyin ortasının daha hayırlı olduğunu belirten bir hadisi şerif.. Nitekim bu hadisi şerefi destekler mahiyetteki bir hadisi şerifte bir dönem yapılan yoğun ibadetin yerine uzun süreye yayılmış daha az yoğunluktaki ibadet öneriliyor.
Bu toplumsal ve bireysel olarak günlük yaşantımızda da geçerli olan bir durumdur. Çeşitli Saiklerle bazı konularda ifrat ve tefrite kaçabiliyoruz. Örneğin vali veya makam sahibi birinin korumalığını mı yapıyoruz?
Bakış açımızı hemen değişiyor ve görevimizi en iyi şekilde yapma içgüdüsü ile herkesi potansiyel bir suçlu, korumakta olduğumuz kişiye zarar vermek için fırsat kollayan birer kişi olarak görmeye başlarız. Hele-hele bu bizim bölgemiz gibi bazı sorunların yaşandığı bölge olunca aşırıya varan örnekleri görmek daha çok mümkün oluyor, bu tür örneklere daha sık bir şekilde rastlanılabiliyor.
Oysa bunun yerine korumaya çalıştığımız kişi ile görüşmek, yüz yüze gelmek hatta dokunmak isteyen kişilere karşı biraz daha hoşgörülü olabilsek birçok vatandaşın gönlünün kırılmasının da önüne geçmiş oluruz. Vatandaşların o korumakla mükellef olduğumuz kişiye karşı bir muhabbet beslemelerini sağlamanın yolunu açarız.
Bu tür örnekler yalnız güvenlik alanında değil, hayatın her alanında karşımıza çıkıyor.. İstersek bir kamu kurumunda danışma memuru olalım, isterse üst düzey bürokrat bu herkes için geçerli bir durum. Yaptığımız her işte vurmamaya kırmamaya, kimsenin kalbini incitmemeye çaba harcamalıyız. Hele-hele o görevi kendi adımıza değil de bir firma ya da devlet adına yapıyorsak sorumluluğumuz kat kat-kat artar.
Aksi halde görevimizi en iyi şekilde yapalım diye çaba harcarken bir çuval inciri berbat etmiş olabiliyoruz. Farkında olmadan binlerce kişinin gönlünü kırmış oluruz. Onları koruduğumuz kişi ya da görev yaptığımız kurumdan da soğutmuş oluruz.
