Neredeyse son üç aydır Siirt'te bir damla yağış yağmamıştı. Üstelik hava sıcaklıkları da mevsim normallerinin çok çok üzerinde seyrediyordu. Adeta ilkbahardan yaz mevsimine geçiş yaptığımız günlerdeki havayı andıran ılık bir hava hakimdi.
Yeraltı ve yerüstü suları oldukça azalmıştı. Normal zamanlarda 10-15 cm kazıldığında hissedilen topraktaki nem bir yana, yerel diller Arapça ve Kürtçe deyimleri ile “reva” neredeyse iki metrelere kadar inmişti.
Çiftçi tarlasına tohumunu ekmiş endişeyle bekliyordu.
Hayvan sahipleri meralarda yeşermeyecek otları ve yükselecek fiyatlar nedeniyle elde etmekte zorlanacakları saman ve arpayı hatırladıkça kapkara düşüncelere saplanıyorlardı.
Kısacası, yürekler ağızlarda endişe ve umudun egemen olduğu karmaşık duygularla dolu bir bekleyiş içerisinde idik.
Yüreklerimizin en derin köşelerinden dudaklarımıza ve oradan da göğüs hizasında açılmış ellerimizin eşliğinde gökyüzüne doğru yükseliyordu.
Her namazdan ve özellikle Cuma namazları öncesinde hutbe esnasında nemli gözlerle hafif öne eğilmiş başımızla mahcup bir şekilde dua ediyor ve bizi açlıkla imtihan etmemesi için Rabbimize dua ediyorduk.
Şükür dualarımız kabul edildi.
Aramızdaki bebek, yaşlı ve masumların yüzü suyu hürmetine Allah'u Teala, rahmetini bizlerden esirgemedi.3-4 günden beri yaşanan yağışlar sevindirdi ve en azından şimdilik kuraklık tehlikesini uzaklaştırdı.
Hem de öyle bir yağış ki, büyük bir teenniyle sanırsınız ki damlama sulama sistemi ile hiçbir damlası zayi olmayacak şekilde. Kırsal kesim ise beyaz örtü ile kaplanmış durumda.
Ne kadar şükretsek azdır.
Ama en iyisi gelin aynı zamanda bir niyaz, bir dua da olan Arapça bir deyimimizle yazıyı noktalayalım;
“Rabbi ıssey şitene şite, ussey sayfna seyf”
Rabbim kışımızı kış, yazımızı da yaz eyle.
