İnsanın haddini bilmesi ve boyunu aşan konulara girişmemesi gerekir. Doğrusu olan da budur.
Ancak insan bazen bu doğrudan şaşmak zorunda kalıyor. Bu gün yazacağım yazı böyle bir şey.
Yalnız Siirt'in değil, ülkemizin gururu olan hemşerimiz Prof. Dr. ihsan Süreyya Sırma hocamız için düzenlenen vefa gecesine değinmemek, naçizane onunla ilgili düşüncelerimi daha doğrusu hayranlığımı dile getirmemek benim için bir eksiklik olur.
Ancak onu anlatmak benim haddime de değil. İşte bu yazıyı birbirine zıt iki duygu arasında gidip gelerek yazıyorum.
Prof.Dr.Sırna hocamdan sanırım daha orta okul öğrencisi iken camekan okuyucusu olduğum Mücadele Gazetesinden arada bir çıkan haberler aracılığıyla haberdar oldum.
Onun başarıları ile gurur duydum. Daha sonra ulusal basında da yer edinmeye başladı. Onunla ilgili her haber gururumu kabarttı. Bir insana hayran olmak, onunla gurur duymak için fiziki olarak tanışmanın gerekli olmadığını o yıllarda, onun çalışmaları sayesinde öğrendim.
Daha sonra ki yıllarda ben büyüdüm o maşallah gençleşti ve 2000 yılında Siirt'i ziyaretinde tanışma şansını buldum.
Bir ilim insanı, bir büyüğüm olarak elini öpmek istedim. O gündür, bu gündür bunu bir türlü başaramadım. O kadar mütevazi bir insan.
İlimdeki dehası ve velut yazarlığı konusunda söz söylemek yukarıda belirttiğim gibi haddime değil.
Hocamıza aynı cevvallikte, aynı verimlilikte nice yıllar diler ve gıyaben elini öperken, bu asil düşüncelerinden dolayı Cihannüma yönetim kurulu üyesi toplum önderi Fatih Sevgili ve Siirt il temsilcisi M. Saraç Batur ile emeği geçen herkese teşekkürler.
