Eskiden envai çeşit sabunlarımız kokulu deterjanlarımız, leke çıkarıcılarımız yoktu.
Zeytinyağlı ve bıttım sabunumuz da yoktu ve hatta bunları bulamadığımız zamanlarda kül ve kil topraktan medet umardık.
Elbiselerimiz için kapıları aynalı süslü dev gardıroplarımız yoktu.. Zaten elbise sayımız bir iki taneyi de geçmezdi.. Onları da güzelce katlar, sandığa yerleştirir, hoş bir kokuya sahip olsunlar diye de aralarına portakal kabuğu veya ayva koyardık.
Ama buna rağmen evlerimiz, yataklarımız ve elbiselerimiz mis gibi kokardı.
Bu kısıtlı imkânlarla bile mutluyduk.
Evlerimiz kaloriferli veya klimalı değildi.. Düğmeyi çevir evin sımsıcak olsun lüksümüz yoktu.
Evlerimizi önceleri odun, sonraları kömürlü sobalarla ısıtırdık.. Odunu, kömürü taşı, sobayı tutuştur.. Oldukça zahmetli bir iş.
Ama yine de mutluyduk.
Çevir musluğu sıcak su aksın lüksüne sahip değildik.
Özellikle kış aylarında donan su borularını açarken anamız ağlardı.. Buz gibi suları soba veya önceleri gaz ocağında sonraları tüple çalışan ocakların üstünde ısıtırdık.
Ama yine de mutluyduk..
Hamur yoğurma ve ekmek pişirme makinelerimiz, elektrikli, doğalgazlı turbo fırınlarımız yoktu.
Hamuru elle yoğurur, çalı çırpı ile ısıttığımız tandırlarda ekmeğimizi pişirirdik.
Ama yine mutluyduk.
Kahvaltımız genellikle akşamdan artan yemek ya da mercimek çorbasıydı.. Bazılarımız biraz sulandırılmış pekmeze ekmek banmayı tercih ederlerdi.
Daha sonraları bunun yerini çay peynir ve ekmek aldı.
Şimdi olduğu gibi tatlısından tuzlusuna onlarca çeşit besinlerle kahvaltı yapmazdık.
Çoğu evde öğle yemeği geçiştirilir, akşam yemekleri de genelde tek çeşitti ve bulgur pilavı en çok pişirilen yemekti.
Şimdiki gibi çorbası, salatası, sulu ve ana yemeği ile tatlısı olan mükellef sofralarımız yoktu.
Ama yine mutluyduk.
Zaman zaman geçmişe yolculuk yapmaya çalışacağız.
