İnsanoğlu genellikle hep eskileri arar, özlemle anar. Ancak sanırım birkaç alan istisna. Bu alanların başında eğitim ve teknoloji geliyor. Hiç birimiz o tüplü televizyonlarımızı, merdaneli çamaşır makinelerimizi, hantal, ağır ve dev boyutlardaki bilgisayarlarımızı aramıyoruz.
Eğitim alanında benzer bir durum var. Hiçbirimiz bir öğretmenin birden çok öğretmenin bir arada okuttuğu sınıfları aramıyoruz. Taş duvar o eski binaları gözümüz aramıyor. Eğitim alanında olsa-olsa eskiyi özleyeceğimiz tek şey öğretmene gösterilen sevgi ve saygıydı. Bugün maalesef böyle bir sevgi ve saygıdan söz etmek, en azından eskiye oranla çok zor. Bu konuda bir başka yazının konusu olur.
Yirmi kusur yıl okullarda öğretmenlik ve yöneticilik yapmış birisi olarak ne zaman bir okula gitsem doğal olarak, anılarım canlanır. Geçen hafta karne dağıtım töreninde benzer bir durum meydana geldi. İlimizin en eski ancak günümüzde çevre okullarından biri konumuna gelen Cumhuriyet İlkokulunda karneler dağıtıldığına, eskiden hiç göremediğimiz bir manzara gördüm. Hemen her sınıfta 8-10 tane veli okula gelmiş ve çocuğunun karne sevincini paylaşıyordu. Eğitimimizin geleceği açısından gerçekten beni çok mutlu eden bu manzara karşısında hemen öğretmenlik yaptığım yıllar canlandı gözümde. Velinin okula gelmediği, hatta bırakın okula gelmeyi çocuğunun kaçıncı sınıfta okuduğunu bilmediği, devam edip etmediğini hiç takip etmediği yıllar.
Gerçekten de çok uzak değil; 10-15 yıl önce hele çevre okullarında bu kadar veliyi okulda bir arada görmek rastlanabilecek bir şey değildi. Velilerin çoğu okulun önünden geçmek zorunda kaldıklarında, karşı kaldırımı tercih ederlerdi. Veli toplantıların bir elin parmak sayısını geçmeyen sayıda insan gelirdi. Bu yüzden çoğu okulda okul aile birliği oluşturulamıyordu ya da çeşitli zorlamalarla oluşturulabiliyordu. Velilerde karne günü diye bir kavramda yoktu. Çoğu tatile girildiğinden ancak birkaç gün sonra haberdar olabiliyordu.
Bugünkü modern ve donanımlı sınıflarda, duyarlı velilerin
çocuklarının öğrenim gördüğü okullarda eskiyi özlemle aramak pek mümkün değil.
Eğitim alanında gerçekten çok önemli mesafeler aldık. Bunun farkında olalım.
Bütün öğrencilerimize ve öğretmen arkadaşlarıma güzel ve
mutluluk dolu bir tatil dilerim.
