Bir engelliler haftası daha başladı. Her yıl bu ve benzeri gün ve haftalarda o konuyla ilgili bol bol mesajlar yayınlanır, konferanslar sempozyumlar düzenlenir.
Eylem planları hazırlanır. Binbir çeşit vaatler sıralanır.
Hepsi o kadar.
Nasrettin Hocanın “ Yorgan gitti, kavga bitti.” fıkrasında olduğu gibi o gün ya da hafta biter, her şey unutulur gider.
Ta bir sonraki yılda ki gün ve haftaya kadar.
Bu yıl bunların önemli bir bölümünü de göremeyeceğiz. Bu hafta seçim hengâmesinin etkisinde geçiştirilecek.
Oysa engelli bireyler de bu toplumun birer parçasıdırlar ve en az diğer bireyler kadar bütün nimetlerden yararlanma ve konforlu bir yaşam hakkına sahiptirler.
Ancak hayatın gerçeğine baktığımızda durumun tam tersi bir görünüm arz ediyor.
Devletimizin verdiği evde bakım ödeneği ve engelli kimlik kartları gibi destekleri bir kenara bırakırsak günlük hayatta engellilere yönelik kayda değer bir çalışma yok.
Buna en güzel örneği Siirtin cadde ve sokakları oluşturuyor. Siirtin cadde ve sokakları görme ve ortopedik engelliler için tam bir mayın tarlası gibidirler.
Değişik yüksekliklerdeki kaldırımlar, korkuluğu ya da hiç bir işareti olmayan bodrum merdivenleri birer tuzak değil de nedir?
Özet olarak engellilerde bu toplumun birer parçasıdırlar ve hepimiz birer engelli adayıyız.
