Deprem ülkemizin bir gerçeği ve gözardı edilemez bir hakikati. Her yıl ülkemizde irili ufaklı binlerce deprem meydana geliyor. Bunların belki çok azını hissediyoruz. Ancak acı bir şekilde hissediyoruz. Tıpkı 1999 Marmara depremi gibi.
Tıpkı geçen yıl 6 Şubat'ta Kahramanmaraş merkezli 11 ilde etkili olan ve 53 binden fazla vatandaşın yaşamını yitirmesine, bir o kadarının da engelli duruma gelmesine neden olan deprem gibi.
Asrın felaketi olarak nitelendirilen ve dünya tarihindeki en yıkıcı depremlerden biri olan bu depremlerin üzerinden tam bir yıl geçti.
Geçen bu bir yıllık süre içerisinde yaralar sarılmaya çalışıldı. Ancak bu daha çok maddi yaraların sarılmasına yönelik çabalardır. Yüreklerdeki yaralar kanamaya devam ediyor. Daha uzun süre de kanamaya devam edecek.
Bu işin bir yönü. Ancak bir başka yönü daha var ki, onu çok ihmal ediyoruz. O da yeni acıların yaşanmaması için gerekli önlemlerin alınması.
Bu konuda ülke genelinde kayda değer bir çalışma yapılamadığı bir gerçek. Başta Siirt olmak üzere, depremde birinci derece riskli bölgelerde deprem gerçeğine uygun yapılar yapmıyoruz.
Yine teknik mevzuata aykırı çok katlı binalar yapmaya devam ediyoruz.
Özetle, ölenlere Allah'tan rahmet dilerken, geri kalanlar için çok şeyler yapmamız gerektiği bir gerçek.
Hem de bir an önce ve geç kalmadan.
