Sanırım en büyük mahrumiyeti de teravih ve vitir namazlarında yaşayacağız. Bu yıl hep birlikte camilere giderek
omuz omuza vererek saflarımızı sıklaştırıp teravih namazını kılamayacağız. Her dört rekâttan sonra da hep bir ağızdan zikirleri seslendiremeyeceğiz.
Birçok ailenin özellikle Ramazan ayında çıkarmaya gayret ettiği “aşetıl ımmat” yani akşam yenilecek yemekten aileden vefat edenlerin hayrına bir pay ayırmada pek gerçekleştirilemeyecek. Zaten son yıllarda terk edilmeye başlanan bu gelenek her halde bu yıl hiç gerçekleşmeyecek gibi. Bu moralle insanlar her akşam pişirdikleri yemekten mahallenin fakir bir ailesine pay ulaştırmayı zor yaparlar.
Sıcak Ramazan pidesi yaptırmaktan da mahrum kalacağız. İftara kısa bir süre kala yağımızı yumurtamızı susamımızı alarak fırına gidip yaptıramayacağız veya fırına gidip sıcak-sıcak bir Ramazan pidesi siparişi veremeyeceğiz. Çünkü Ramazan ayında fırınlar saat 17.00’den itibaren ekmek üretimine son verecekler. Yani anlayacağımız sıcak Ramazan pidesine hasret kalacağız.
Mahrum kalacağımız bir başka zevk; gece eş dost ahbaplarla birlikte bir çayhanede veya uygun bir yerde oturup sohbet etme zevkidir. Geçmişte kalan olayları anıları birbirimize anlatamayacağız. Koyu sohbetlerle zamanın nasıl geçtiğini fark edememenin zevkini yaşamayacağız. Çayhaneler kapalı, parklarda oturmak yasak. Öyle sahurlara kadar oturulabilecek mekânlar çok sınırlı. Bu nedenle diğer yılların aksine sanırım esnafın çoğu iftardan sonra açmayacak, açanlarda geçen Ramazanlara oranla daha erken kapatacaklardır.
Kısacası bu Ramazan birçok şeyden mahrum kalacağız. Belki İslam tarihinde bir ilk olarak kabul edilecek bir Ramazan ayı olacak. On yıllar, hatta asırlar boyunca anlatılacak bir Ramazan ayı. Nasıl anlatılmasın ki? Her şeyiyle değişik bir Ramazan ayı yaşayacağız. Ama olsun. Hiç önemli değil. İnsan sağlığı her şeyin ötesindedir ve önemlidir.
Ramazan Ayının hayır ve fazileti ile inşallah bütün dünya ile birlikte bu corona virüs salgınını bir an önce atlatacağız.
