Her zaman belirtiyorum; Siirt ile büyük şehirlerdeki yaşam arasında iki konuda önemli farklar bulunuyor. Bunlardan birincisi, maddi imkânlar, diğeri ise manevi alan olarak ortaya çıkıyor. Ancak bunların arasındaki fark, her geçen gün azalıyor.
Maddi imkânlar derken, yalnızca kişilerin gelirini, işini kastetmiyorum. Genel anlamdaki imkânlarımızı kastediyorum. Bunların içinde isteğimiz bir gıda maddesini bulmakta giriyor, arzu ettiğimiz bir giysiyi bulmakta giriyor, kaliteli bir eğitim görme imkânı da giriyor, kaliteli sağlık hizmeti de giriyor ve buna ulaşım imkanları da, ailecek boş zamanlarımızı değerlendirebileceğimiz, dinlenebileceğimiz mekanlarda dahildir.
Bu ve benzer alanlarda büyük şehirlerle aramızdaki fark büyük bir hızla kapanıyor. Artık daha iyi imkânlara sahibiz. Eğitim kalitemiz yükseliyor, sağlık alanında çok iyi durumdayız. Hatta ulaşabilirlilik açısından sağlık sektöründe birçok ilden çok daha iyi durumdayız. İstediğimiz gıda ürününü istediğimiz giysiyi veya ev eşyasını eskiye oranla çok daha rahat bir şekilde bulabiliyoruz. Yemek yiyebileceğimiz, dinlenebileceğimiz nezih birçok mekânımız var.
Ancak bunların bedelini de manevi alan olarak nitelendirebileceğimiz alandaki kayıplarımızla ödüyoruz. Herkes birbirini tanır, sever ve sayardı. Aramızda sevgi vardı, yardımlaşma ve dayanışma vardı. Bir kaç on yıl öncesine kadar mahallede biri vefat etti mi kimse düğün yapmaz, radyo açmazdı. Hatta çamaşır bile yıkamazdı ve herkes o acıyı paylaşırdı.
Şimdi ise kimse kimseyi tanımıyor. Aynı apartmanda yaşayanlar birbirlerini tanımıyor ve merhabalaşmıyor artık. Yardımlaşma ve dayanışma neredeyse unuttuğumuz kavramlar oldu. Taziye deseniz. Eh o konuda biraz daha iyiydik. Ancak onu da yavaş yavaş da olsa kaybediyoruz. Büyük şehirler de aile bireylerinden birini kaybeden ailelerin yas tutmamasını, hatta gezmelere, sinemalara gittiklerini duyduğumuzda inanamıyorduk. Olur mu böyle şey diye tepki gösteriyorduk.
Geçen gün duyduğum bir olay bunun çok kolay olduğunu gösteriyor. Yaşlı bayan bir hemşerimiz vefat ettiğinde ailesi dış kapıya taziye kabul etmiyoruz yazılı bir kağıt asarak kapıyı başsağlığına gelenlere açmamışlar.
Özetle, maddi yaşam imkânları açısından daha iyi duruma geliyoruz ama bunun bedelini de ödüyoruz.
