Depremler bir türlü yakamızı bırakmıyor.
Daha birinin stresini üzerimizden atmadan ve yaralarını sarmadan bir yenisi meydana geliyor.
Yine can kaybı,
Yine gözyaşı,
Yine yetim kalan çok sayıda minik çocuk,
Yine dünyada tek başına kalan insanlar
Yine hepimizi en derin yerimizden yakalayan korku
Yine ülkemizi ekonomik açıdan on yıllarca geriye iten büyük maddi kayıplar
Ancak bu kara tablonun aydınlık bir yönü de var.
Her bir depremden sonra yediden yetmişe,
Kadınından erkeğine
Doğulusundan Batılısına
Güneylisinden Kuzeylisine kadar
Hepimiz birbirimize daha sıkı bir şekilde kenetleniyoruz.
Dişimizden tırnağımızdan artırıyor onlara sahip çıkıyoruz.
Yaşlılarımız umre ve hac parasını bağışlıyor
Yürekleri büyük miniklerimiz oyuncaklarından vazgeçip deprem bölgelerinde ki akranlarını sevindiriyor.
Özetle, elbette ki yenilerini istemeyiz ama biz böyle oldukça her felaketin üstesinden geliriz.
