Birlikte iş yapma, birlikte çalışma konusunda ülke olarak gerilerdeyiz.
Avrupa ülkelerine baktığımızda geçmişleri asırlara dayanan şirketlerin çok güçlü bir şekilde faaliyetlerini sürdürdüklerini görüyoruz.
Ancak üzülerek görüyoruzki bu durum ülkemizde gerçekleşmiyor.
Bırakın normal şirketleri, aile şirketleri bile en fazla bir nesil dayanabiliyor. Ondan sonra ya tamamen kapanıyor ya da el değiştiriyor veya genelde olduğu gibi bölünerek küçülüyor.
Bu durum Siirt’te daha belirgin bir şekilde ortaya çıkıyor. Siirtliler olarak ortak çalışmayı, birlikte iş yapmayı sevmiyoruz.
Hatta bu durum kültürümüze de yansımış durumda. Arapça bir deyimimizde inke Alla keyhip şerik ke dıseylü şerik yani “ Allah ortağı sevseydi, kendisine ortak yapardı.” diyoruz.
Gerçekten Siirtliler çok az ortaklık kuruyoruz. Kurduğumuz ortaklıklar çok kısa süreli oluyor.
Ben 15-20 gün süren ortaklıklar biliyorum.
On yıl ve üzeri süren ortaklık sayısı bir elin parmak sayısını geçmiyor.
Bu durum yalnız Siirt için geçerli değil. Siirtlilerin olduğu her yerde bu durum söz konusudur.
Bu gerçek ilimizi ekonomik sosyal ve kültürel açıdan etkiliyor.
Kalkınmamızı engelliyor, yoğun işsizliğin yaşanmasına neden oluyor.
Sosyal açıdan yaptığı yıkım çok daha üzücü. Çünkü her geçen gün daha fazla artan işsizlik sosyal dengeleri altüst ediyor ve aile yapımızda onarımı neredeyse imkansız derecede ağır tahribatlara da yol açıyor.
Özetle il olarak kalkınmak istiyorsak, kendi memleketimizde mutlu bir şekilde yaşamayı diliyorsak, bu huyumuzdan vazgeçip birlikte çalışmayı, güç birliği yapmayı başarmalıyız.
İnanın bunu başarmak çok zor değil. Egomuzdan biraz feragat ettik mi, ortaklıklar gerçekleşir kendiliğinden tıkır tıkır işlemeye başlar.
