Siirt’te kamu ve kuruluşlarına baktığımızda, çoğunda en alt düzeydeki pozisyondan en zirvedeki pozisyona kadar işini aksatan ve savsaklayan, kısacası iş yükünün altında ezilen birçok personel görmek mümkün.
Buralara, bu görevlere taze kan gerekiyor.. İşini layıkıyla yapan, üstesinden gelebilen personele acil olarak ihtiyaç var.. Ancak bu kanın enjekte edilebilmesi, yani ihtiyacın giderilebilmesi için ana damarların, söz konusu o kadroların boş olması şart.
Ama bu bir türlü gerçekleşemiyor…
Adam yardımcı hizmetlidir, ama bir yerden bir yere gitmek için birkaç adım atacak mecali kalmamıştır..Ancak bu böyle olmasına rağmen, ondan temizlik işlerini yapmasını bekliyoruz.. Adam ısrarla emekli olmaz..Hatta emeklilikten söz edildiğinde korkusundan sıtma nöbetine tutulmuşçasına titremeye başlar.
Bay ya da bayan fark etmez, bir makama oturmuş, yönetici pozisyonuna gelmiş ama ahı gitmiş vahı kalmış.. Hafıza zayıflamış, bel ağrıları çekilmez ızdırap veriyor, sabahları yataktan kaldırabilmek için adeta vinç gerektirir hale gelmiş, ancak hiç bir zaman emekli olmayı düşünmez bile..Üstelik çalışmaz ve gençleri de çalıştırmaz.
İlle de 65 yaşımı dolduracağım diye tutturur.
Bunun genelde tek nedeni var; O da emekli maaşlarıdır.. Memurlarda aktif görevde olanlarla emekli olanların maaşları arasında son yıllarda uçurumlar oluştu.
Bir liranın hesabının bile yapıldığı bu dönemde, %60’ları aşan fark, aile bütçelerini sarsıyor.. Aktif maaşla geçinmekte zorlanan memur, emekli olmaya korkuyor.
Memur maaşı azalmasın diye emekli olmuyor ve olan Siirt’e oluyor.
Bu arada yanlış anlaşılma olmasın; Yaşı ne olursa olsun, görevini layıkıyla yerine getiren, harcadığı emekle aldığı her kuruşun helal olmasını sağlayanlara bir sözüm yok.
Sözüm, her işte yaşını ve hastalıklarını öne süren, görevinin son yıllarını etli sütlüye karışmadan, masa arkasında pinekleyerek geçirmeye çalışanlaradır.
Özetle, Siirt’te çok sayıda göreve taze kan gerekiyor.. O da emekli maaşlarının iyileştirilmesi ile sağlanabilir.
