Bu yazıyı hafta sonunda Güres Caddesi üzerinde bulunan Kızılay İş Merkezinin 6. katındaki Kanal 56 Televizyonundaki büromdan kaleme aldım.. Yaklaşık iki saatten bu yana polis ekipleri sürekli olarak vatandaşlara sokağa çıkma kısıtlaması olduğu yönünde uyarılar yapıyorlar.. Şöyle bir pencereden baktım, gerçekten sokakta olmaması gereken çok sayıda insan gördüm.
Yani, polis ekiplerinin sürekli olarak tekrarladıkları işi olmayan vatandaşların evlerine çekilmeleri yönündeki uyarıları haklı.. Bu uyarıları dinlerken, aklıma kolluk kuvvetleri, yani emniyet ve jandarma personelinin yanı sıra bugüne kadar büyük bir özveri ile çalışan sağlık personelleri geldi.
Hepimizin bildiği üzere bugünlere kolay gelmedik.. Tabiri caizse adeta iğne kazıyarak bugünlere geldik.. Günlük pozitif vaka sayısının 180’leri bulduğu, Eğitim ve Araştırma Hastanesinin servislerinin bu hastalığa ayrıldığı, yoğun bakım servislerinin lebaleb dolduğu, çok sayıda insanımızın entübe olduğu ve bazılarının aramızdan ayrıldığı günlerden bugünlere geldik.
Bugünlerde günlük vaka sayısı onlara düştü.. Çoğu günler yoğun bakım servislerinde yatan hastamız da yok.. Artık hastanelerimiz rutin görevlerini yapmaya, cerrahi operasyonları gerçekleştirmeye başladılar.. Bunlar hiç de küçümsenmeyecek şeyler.. Kıymetini bilmemiz ve geriye doğru değil de daha ileriye gitmemiz gerekiyor.
Bunun da yolu tektir; kurallara sarılmak.. Daha önce de belirttiğim gibi, mevzi kaybetmeden daha ileri mevziler elde etmek.. Bunun içinde topyekun bir mücadele yürütmek gerekiyor.. Burada bireysel mücadele maalesef yeterli olamıyor.. Bir zincirin halkaları gibi düşünmek gerekiyor.. Bir hakla koptu mu iş bozuluyor.
Toplumun büyük bir kesimi bunun bilincinde.. Bu gerçekten sevindirici bir durum.. Bilincinde olmayanlar da sanırım kendilerine acımayan, hiçbir şeyi umursamayan tipler.
Bu nedenle onlara; “Kendinize acımıyorsanız bari başkalarına, hasta olacak yakınlarınıza, aylardan beri büyük bir özveri ile hayatlarını tehlikeye atarak çalışan sağlık personeline, güvenlik güçlerine acıyın.. Kurallara uyarak hiç değilse onların rahat bir nefes almasını sağlayın” diye sesleniyorum.
