Cumhuriyet Bayramının coşkusunu yaşıyoruz ve Cumhuriyetimiz haftanın ilk günü olan Pazartesi günü bir yaş daha büyümüş olacak.
Tam 95 yıldır bu coşkuyu yaşıyoruz. Anadolu coğrafyasını oluşturan Türk, Çerkez, Laz, Kürt, Arap ve hatta bugün artık topraklarımız dahilinde olmayan birçok ülkeden insanların omuz omuza canlarını feda ederek verdikleri amansız bir savaşın sonunda kurulmuş. Gerçekten dünya savaş tarihine altın harflerle yazılmış bir zaferin getirdiği kutsal bir emanettir Cumhuriyet.
Bu savaşın askeri ve siyasi yönleri üzerinde bugüne kadar çok duruldu. Sayfalar dolusu makaleler ve kitaplar yazıldı. Bu işin uzmanları konuyu enine boyuna anlattılar. Bunlar üzerinde durmak istemiyorum. Buna benim bilgim de yeterli değildir. Sanırım hepimiz bu tür kitapları, televizyon programlarını ilgiyle takip ettik.
Ancak üzerinde durmak istediğim konu bizi Cumhuriyete kavuşturan bu savaşın birazda toplumsal yönü. Zaman-zaman bunu düşünürüm. Bana göre de üzerinde en fazla durulması gereken nokta bu. Bu zorlu savaşta çarpışan ve her türlü övgüye layık kahramanlar nasıl bir araya gelmişlerdi?
Birbirlerinin dilinden anlamayan, Osmanlı coğrafyası gibi uçsuz bucaksız bir coğrafyanın dört bir köşesinden gelmiş insanlar nasıl olurda birbirlerine bu kadar kenetlenebilmişlerdi? İlk defa birbirlerini gören bu alnı öpülesi insanları, arkadaşının kendisini feda etme uğruna şahadet mertebesine götüren güç nedir?
Bunun üzerinde her zaman düşünmek gerekir derken, olumsuz bütün şartlara rağmen bu savaşın kazanılmasını sağlayan dedelerimizi her zaman rahmetle ve minnetle analım diyorum. Unutmamamız gereken en önemli nokta da bu cumhuriyet hepimizin dedelerinin ortak eseri olduğunu unutmamak olmalıdır.
Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını rahmet ve minnetle anarken, Cumhuriyet Bayramınızı kutlar, nice 95 yıllar dilerim.
